இருட்டிய நிலா

குதித்துக்
குதித்து தான்
நடக்க வேண்டியிருந்தது

குதிப்பதை
எப்படி
நடை என சொல்வது?

நா
வறண்டிருந்தது

ஏதும் இல்லை

எதுவுமே இல்லை...!!!

மூச்சி திணறுகையில்

முடிந்துவிடாத இந்த
வட்டம்
என ஏங்கிய இதயம்- இது 

சதுரம் இல்லையா 

என திகைத்தது...!

நிழல் இல்லை
ஒரே இருட்டு

சூரியன் இலையோ
என் எண்ணுகையில்- பேயும் 

இருக்காது

என திடப்படுத்தியது மனம் ...

மெல்லிய கோடு மட்டும்தெரிந்தது
வெளிச்சமான கோடு

ஒரே குதி !!

அப்பப்பா விழுந்திருந்தேன்..!

திரும்பி பார்க்கையில்

நிலா .....!!!

இப்பொழுது வெளிச்சமாய்
தெரிந்தது !